Yoğun bir acil nöbetinin devamıydı. Gecenin üçü olmuş servis biraz sakinleşmişdi. İki Büklüm eli göğsünde bir genç kapıdan girdi ve sedyeye yöneldi. Sedyede oturuken kıvranıyor, çekdiği açıdan dolayı sabit duramıyordu. Göğsünün dayanılmaz derecede ağırdığını anlatırken gözlerinden yaş geliyor, sesi ağlamaklı çıkıyordu. Şiddetli göğüs ağrısı için EKG çektirecekdimki, hasta gündüz 7 civarında geldiğini, diğer doktor ARKADAŞIN bakdığını kalp grafisi çektirip birşey çıkmayınca ağrı kesici yapıp yolladığını söyleyince, hastanın sırtını açarak steteskopla Akciğer oskültasyon muaeyenesini yapmaya başladım. Daha ilk dinlemede tek taraf Akciğer seslerinin tamamen alınamadığını farkedince, Akciğer grafisi istedim, 10 dakika sonra elimde sol tam pnömotoraks lı bir röntgen vardı.

Sol Akciğer patlamış tamamen sönmüş sağ tarafda başlamışdı. Derhal KVC uzmanını arayıp icaba çağırdım. Sedyedeki gencin ağrısı DAHADA şiddetlenmiş, ..

-Ne olur ağrımı kesin .. diyordu ...

-Biraz daha sabret, durumun sıkıntılı ... dedim.

Cerrah röntgeni görünce hastayı görme gereği duymadan ameliyathaneye çağırdı. Hastaya yönelerek:

-Ailene haber versen iyi olur seni ameliyathaneye alıyoruz. dedim.

Şaşkınlık içinde yüzüme bakarak,

-Ne ameliyatı nerden çıkdı bu ben ameliyata girmem .. diyerek sedyeden indi ve acilir kapısından çıkdı. Ama o ağrı ile daha fazla gidemeyeceğini biliyordum, onu gözlerimle İzledim. Acilir dış kapısındaki sedyeye oturdu kaldı. Elinde telefon bir yerleri çevirmeye çalışıyor, durumunun şaşkınlığı ve acizliği içinde ne yapacağını bilemez durumda kıvranıyordu. Acilir kapısından dışarıya çıkarak oturdugu banka yöneldim, yanına çömeldim.

-Kaç Yasindasin ?..

-25 .. dedi ..

-Bak, şu anda ameliyata girmen gerek, akciğerin patlamış bir tarafı tamamen sönmüş diğer tarafda sönmeye başlamış, eğer ameliyata 2 sonra öleceksin ..

Korku, ne yapacağını bilememezlik, yalnızlık çaresizlik içinde gözlerime bakdı.

Elinden tuttum,

-Hadi yaşamaya gidelim, korkacak bir şey yok, kimseyede ihtiyacın yok biz BURDAYIZ .. dedim.

Elinden tutup onu kaldırdım ve onu acilden içeriye götürerek bekleyen personelle birlikde hasta sandalyesine oturtup, şaşkın çaresiz bakışları ile ameliyathaneye yolladım.

Anladım ki, yalnızlık Çaresizlik ve ölüm korkusu, sadece ellerinden tutarak yenilebilir.